Film Köşesi: The Odyssey

Geldik 2026'nın en çok beklenen filmlerinden bir diğerine. Benim açımdan en çok beklediğim filmdi açıkçası, çünkü Nolan filmlerini her zaman ayrı bir merak ve sevgiyle izlemişimdir. The Odyssey ise diğerlerinden biraz farklıydı: İnsanı izlemeden önce "Biraz tarihini araştırayım" hissine iten bir film, o yüzden izlemeyi sürekli erteliyorsun. Aslında Nolan filmlerinin çoğunda bende aynı his oluyor. Onun filmlerini en berrak zihinle izlemek istiyorum, çünkü odaklanamadığınız her an hikâyeden kopuyorsunuz. Nolan olay örgüsünü düz bir çizgide tutmuyor, gerçekliği yakalayabilmek gerekiyor.

The Odyssey bu açıdan diğer filmlerine göre çok daha rahat izlediğim filmlerinden biri oldu. Olay örgüsü yine geçmişten ve o andan parçalar sunsa da konu pek dağılmıyordu. O yüzden çok severek izledim ama 2 saat 52 dakika film izlemek de çok yorucu oluyor tabii 😄 Özellikle bu hızlı tüketim çağında uzun uzun film izlemenin eskisi kadar rağbet görmediğini fark ediyorum. Bu yüzden daha çok diziler tutuluyor; bölümler nispeten kısa, farklı zamanlarda izleyip yayabiliyorsunuz. Filmde bu pek mümkün değil. Yaklaşık 3 saat film izlemek sadece bu dönemde değil, eminim her zaman zordur; bir şeye 3 saat odaklanmak kolay değil. Ama The Odyssey odaklanmayı çok rahat sağlıyor, hikâye akışı sanki tam olarak buna göre tasarlanmış. Resmen "Tam filmden kopacağım" dediğim anlarda araya gerçekten çok güzel işlenmiş aksiyon sahneleri girdi. Ben de bu yüzden filmi çok akıcı ve rahat izledim. Her şeyden öte, Nolan filmlerini bir başka yapıyor; onun için böyle bir cümle kurmadan edemeyeceğim: Bu adamla geldik, bu adamla gideceğiz kardeşim 🙂

Görsel: Matt Damon, Christopher Nolan ve Anne Hathaway, The Odyssey'nin New York galasında (14 Temmuz 2026). PhilipRomano, CC BY-SA 4.0

Filme hızlı bir giriş yaptıktan sonra oyunculuklardan da biraz bahsetmek istiyorum. Ama sektörde oyuncu mu kalmadı kardeşim, her filmde Tom Holland ve Zendaya var! Hollywood'da da mı oyunculuk tekelleşiyor acaba? Bu rol özelinde Tom Holland bence kötü değil; rolüne oturmuş, sima olarak da yakışmış. Ama sürekli aynı yüzleri görmek bende pek iyi bir izlenim bırakmıyor.

Uzun süre sonra Matt Damon'ı izlemek de güzel oldu açıkçası. Kendisi emeklilikten Nolan için döndü. Futbolda da bir iki sene önce benzer bir hikâye yazılmıştı: Kaleci Szczęsny, Barcelona için emeklilikten dönmüştü. Araya yine futbol sıkıştırmak istedim 🙂 Matt Damon için söylenecek söz yok gerçekten; aynı şekilde Anne Hathaway ve Charlize Theron da. Filmin kadrosu resmen Oscar geçit töreni gibiydi. Bu kadar büyük ismi de ancak Nolan toplardı zaten. Aralarında Nolan için karın tokluğuna çalışan da vardır bence, Matt Damon onlardan biri olabilir 😄 Robert Pattinson da rolüne çok yakışmıştı ama onun Batman filmini beklediğim için burada çok değinmeyeceğim. Zendaya ise geldi gitti, bence üzerine çok konuşulacak bir rolü yoktu. Zendaya'nın Athena'yı oynamasını da hiç iyi karşılamadım; buradan Nolan'a sitem ediyorum.

Film gerçekten akıcıydı ve beni zinde tuttu. İzlerken hep "Acaba Odysseus evine dönebilecek mi?" heyecanı beni ekrana bağladı. Özellikle son sahnelerde, evine varıp kendini gizlediği anlarda, bitmesine kaç dakika kaldı diye sürekli baktım. Tam "Kesin söylemeyecekler, içimizde kalacak" hissine kapılmıştım ki çok şükür öyle olmadı. Bu duyguyu en son Prisoners'ta yaşamıştım; final sahnesi hâlâ içimde uktedir, aklıma geldikçe yönetmenine selamlarımı iletiyorum. Bu film de benzer bir finalle bitseydi, Nolan ile olan izleyici-yönetmen ilişkimizi gözden geçirirdim.

Güzel bir sonla bitti, genel olarak filmin akışı da güzeldi. O yüzden Nolan'ın en sevdiğim filmi olmasa da unuttuğumda tekrar izleyeceğim bir film olur. Aynı filmi dönüp tekrar izlemeyi de çok severim; her yeniden izleyişte "Aaa, bu böyle miymiş?" hissine kapılmak hoşuma gidiyor. Bunu Nolan'ın her filminde yaşadığım için bunu da tekrar izlerim diye düşünüyorum.

Bu filme puanım 10 üzerinden 9. Açıkçası Spider-Man'den daha çok tatmin etti beni. Bakalım sırada hangi film var...